1) niewielki, wolno stojący budynek o lekkiej konstrukcji, zazwyczaj część jakiegoś kompleksu budowli, np.: pałacu, szkoły, wystawy. W okresie baroku zaczęto budować pawilony ogrodowe służące do wypoczynku lub spotkań towarzyskich. Ich forma wywodziła sie pierwotnie z konstrukcji namiotowej.W XVIII w. umieszczano w ogrodach pałacowych pawilony nawiązujące formą do antyku lub wzorów chińskich. W XIX w. zabudowę pawilonową zaczęto stosować w kompleksach uzdrowiskowych, szpitalnych, sportowych, wystawowych itp. 2) część lub skrzydło budowli pałacowej, wyodrębniona od całości osobnym dachem.